Długoterminowy progres sportowca – co powinniśmy wiedzieć? - Testosterone Wiedza

Kategorie

Najczęściej czytane

Długoterminowy progres sportowca – co powinniśmy wiedzieć?

Chociaż wiele istniejących modeli rozwoju ma na celu optymalizację talentów sportowych do poziomu seniorów, istotne pytanie, które muszą zadać praktycy, brzmi: czy powinniśmy być zainteresowani wyłącznie rozwojem elitarnych młodych sportowców? Liczba młodych ludzi, którzy mogą spodziewać się pomyślnego przejścia od amatorskiego sportu młodzieżowego do elitarnego sportu zawodowego, jest stosunkowo niewielka. Dla porównania, będzie większa liczba młodzieży, która zdecyduje się na uprawianie sportu jedynie rekreacyjnie lub, jak wskazują aktualne dane, nie uprawia sportu zorganizowanego lub nie gromadzi zaleceń dotyczących codziennej aktywności fizycznej zalecanych przez wiodące autorytety ds. zdrowia.

W związku z tym intuicyjnie naiwne wydaje się pomijanie potencjalnych korzyści płynących z długoterminowego rozwoju sportowego jako ścieżki, która może poprawić zdrowie, sprawność i wydajność wszystkich dzieci i młodzieży.

Dzięki semantyce, długofalowy rozwój sportowy może być interpretowany jako filozofia treningu wyłącznie dla młodych sportowców. Jednak naukowcy twierdzą, że dla długoterminowych korzyści zdrowotnych cechy współczesnych długoterminowych modeli rozwoju sportowego są nie tylko odpowiednie, ale także niezbędne dla całej młodzieży. W rzeczywistości użycie terminów „sportowiec”, „sport” lub „talent” w istniejących modelach jest prawdopodobnie niewłaściwe, ponieważ sugeruje, że takie modele są przeznaczone tylko dla niewielkiej grupy dzieci i młodzieży, które wykazują wyjątkową grupę w ramach danego sportu lub aktywności we wczesnym okresie życia. Rozwój talentów sportowych jest bardzo ważny, wysoko ceniony i niezwykle satysfakcjonujący zarówno dla trenerów, jak i ćwiczących; Jednak z punktu widzenia zdrowia publicznego konieczne jest, aby ustrukturyzowane, postępowe i zintegrowane podejście do szkolenia młodzieży było postrzegane jako ścieżka rozwoju dla dzieci i młodzieży w każdym wieku i na każdym poziomie umiejętności.

 

Co? kiedy? i po co?

Wczesne dzieciństwo (3-5 lat)

​​We wczesnym dzieciństwie dzieci powinny być wprowadzane w zajęcia ruchowe i zabawowe, które głównie rozwijają podstawowe umiejętności ruchowe i pierwotny poziom siły mięśniowej w czasie, gdy układ nerwowo-mięśniowy dzieci jest wysoce plastyczny. Takie zajęcia powinny być zaprojektowane w dość nieustrukturyzowanym środowisku, aby odzwierciedlić ograniczony czas, w którym bardzo małe dzieci pozostają zaangażowane w działanie. Na tym etapie dzieciństwa rozwój podstawowych umiejętności ruchowych może wymagać zamaskowania w ramach działań opartych na zabawie (np. wystawianie dzieci na gry/zajęcia, które wymagają od nich dynamicznego zarządzania masą ciała w przestrzeni). Z perspektywy psychospołecznej sugeruje się, aby główny nacisk w każdym programie na tym etapie rozwoju kładziony był na promowanie zabawy i interakcji społecznych, aby pomóc małym dzieciom czerpać radość z uczenia się nowych umiejętności i zachęcać do procesu interakcji z rówieśnikami.

 

Średnie dzieciństwo (6-11 lat)

W średnim dzieciństwie dzieci są zachęcane do doświadczania szerokiej gamy zajęć sportowych i unikania wczesnej specjalizacji w jednym sporcie. Wszystkie cechy sprawnościowe powinny być trenowane w sposób zintegrowany na wszystkich etapach rozwoju; jednak nadal należy priorytetowo traktować poprawę podstawowych umiejętności ruchowych i poziomu siły mięśniowej. Podczas gdy we wczesnym dzieciństwie sesje rozwoju sportowego mogą nie odbywać się w pełni sprawnych placówkach siłowych i kondycyjnych, mamy nadzieję, że pod koniec tego etapu rozwoju dzieci będą mogły (i powinny, jeśli to możliwe) czuć się komfortowo ze wszystkimi składnikami siły i wytrzymałości, w tym platformy do podnoszenia ciężarów, skrzynie plyometryczne, stosowanie gum itp. Biorąc pod uwagę, że dzieci stają się bardziej świadome swoich rówieśników pod koniec średniego dzieciństwa, sugeruje się, aby podnoszenie poczucia własnej wartości i poczucia własnej wartości u dzieci na tym etapie rozwój jest ważny, aby zrównoważyć potencjalne negatywne konsekwencje porównań rówieśniczych. Warto również wzmocnić młodych ludzi w tym wieku, gdy tylko jest to możliwe, aby zapewnić, że zaczną brać odpowiedzialność za swój własny proces uczenia się.

Witamina D3 od Apollo’s Hegemony – suplement dla sportowca w każdym wieku

 

Adolescencjsa (12-18 lat)

Adolescencja to etap rozwoju, podczas którego młodzież może zacząć specjalizować się w określonym sporcie. W ciągu tych lat trenerzy powinni nadal wspierać relacje rówieśnicze wśród młodzieży, zwiększać poczucie własnej wartości i dążyć do rozwoju młodzieży przez cały czas. Prawdopodobne jest, że pod koniec okresu dojrzewania u młodych sportowców rozwiną się umiejętności psychologiczne specyficzne dla sportu w celu maksymalizacji wyników sportowych. Młodzież, która pozostaje w konkurencyjnych systemach sportowych, w końcu wykorzysta swój już dobrze rozwinięty poziom umiejętności i atletyki i zacznie realizować bardzo wysoce ustrukturyzowane programy rozwoju talentów specyficzne dla sportu. Niezbędne jest, aby młodzi sportowcy nadal angażowali się w odpowiednio zaprojektowane programy siłowe i kondycyjne w okresie dojrzewania, które prawdopodobnie będą dostosowane do sportowca w zależności od jego indywidualnych potrzeb i specyficznych wymagań wybranego sportu. Jednak siła mięśni i kompetencje ruchowe pozostają kluczowymi elementami każdego programu treningowego na tym etapie, zarówno ze względu na wydajność, jak i zapobieganie kontuzjom.

Okres dojrzewania może również służyć jako okres, w którym młodzież decyduje się zrezygnować z uprawiania sportu wyczynowego, ale zamiast tego kontynuuje aktywność rekreacyjną aż do dorosłości (lata rekreacyjne). Na tym etapie rozwoju młodzież powinna być nadal zachęcana do angażowania się w zajęcia, które rozwijają szereg cech sprawnościowych i umożliwiają osiągnięcie zalecanej ekspozycji na codzienną aktywność fizyczną o natężeniu umiarkowanym do intensywnego. Jednak ważne jest również, aby tam, gdzie to możliwe, takie aktywności dostarczały odpowiedniego bodźca treningowego, który zmniejsza ryzyko kontuzji i przygotowuje ich do wymogów ćwiczeń. Z perspektywy psychospołecznej konieczne jest, aby młodzież, która nie jest zaangażowana w sport wyczynowy, nadal miała niezbędny poziom poczucia własnej wartości i pewności siebie, aby pozostać zmotywowanym do angażowania się na całe życie w sport rekreacyjny i aktywność fizyczną.

 

Zasada 10000 godzin a rozwój długoterminowy

Zasada 10 000 godzin, która sugeruje, że osoba chcąca zdobyć doświadczenie w danej działalności musi zaangażować się w 10 000 godzin (lub 10 lat) świadomej praktyki treningowej. To zalecenie jest rzekomo oparte na badaniach, które badały rozwój doświadczonych muzyków. Co ciekawe, artykuł Ericssona [1] podkreśla, że ​​jego wcześniejsze prace zostały w ostatnim czasie błędnie zinterpretowane, przytaczając, że wydajność ekspertów nie wymaga po prostu zgromadzenia 10 000 godzin świadomej praktyki i że nie należy skupiać się na zwykłym zdobywaniu ustawić liczbę godzin w danej czynności. Ponadto naukowcy wykazali, że późna specjalizacja i obniżony poziom specyficznego treningu w dzieciństwie są istotnymi predyktorami osiągnięć elity w wieku dorosłym. Wykazano również, że młodzież, która w młodszym wieku uczestniczy w szerszym zakresie sportów, lepiej radziła sobie w zadaniach związanych z koordynacją motoryki i miała mniejsze ryzyko kontuzji w porównaniu z dziećmi, które w młodym wieku specjalizowały się w jednym sporcie. Biorąc pod uwagę przyjęcie modelu długofalowego rozwoju przez tak wiele organizacji na całym świecie, błędna nazwa dotycząca zasady 10 000 godzin ma potencjalnie poważne implikacje dla istniejących długoterminowych ścieżek rozwoju sportowców. Oprócz obaw związanych z wczesną specjalizacją, 10 000 godzin nie powinno być wykorzystywane jako przewodnik po ścieżkach rozwoju sportowca, ponieważ jest to bezpośrednio sprzeczne z koncepcją zindywidualizowanego projektowania programu, który będzie z natury inny dla każdego dziecka lub nastolatka.

 

Kompleks witaminow0-mineralny przeznaczony dla dzieci

 

Podstawowe przeszkody dla trenerów i nauczycieli WF

  1. Brak aktywności fizycznej

Na podstawie danych można zaobserwować, że poziom sprawności fizycznej młodzieży ogólnie pogorszył się w ciągu ostatnich 20–30 lat. Najnowsze dowody wskazują, że duża część dzieci i młodzieży  nie spełnia zaleceń dotyczących aktywności fizycznej, proponowanych przez wiodące autorytety w dziedzinie zdrowia. Co szczególnie niepokojące, naukowcy wykazali, że poziom aktywności fizycznej osiąga szczyt w wieku około 6 lat, po czym następuje konsekwentny spadek w okresie dojrzewania i dorosłości. Dodatkowo zwiększenie czasu oglądania telewizji lub grania w gry wideo, skrócenie lub usunięcie czasu poświęconego na przerwy, skrócenie czasu zajęć wychowania fizycznego w ciągu dnia szkolnego, zmniejszenie liczby młodzieży którzy korzystają z aktywnego transportu do szkoły, złe nawyki żywieniowe i niewystarczająca ilość snu to inne czynniki związane ze stylem życia, które przyczyniają się do zmniejszenia codziennej aktywności fizycznej wśród młodzieży.

Brak uwzględnienia negatywnych trendów w czynnikach związanych ze stylem życia, takich jak niewystarczająca ilość snu lub złe zachowania żywieniowe u młodzieży, niewątpliwie zmniejszy lub osłabi korzystne skutki ćwiczeń i potencjalnie zwiększy ryzyko kontuzji związanych ze sportem. Ponadto badacze wykazali, że uczestnictwo w umiarkowanej do intensywnej aktywności fizycznej jest pozytywnie powiązane ze stanem emocjonalnym u nastolatków.

W połączeniu, czynniki te ograniczą, opóźnią rozwój sportowy niezależnie od wrodzonego talentu młodego sportowca. Uznając, że codzienna aktywność fizyczna we wczesnym okresie życia jest krytycznym elementem wszystkich długoterminowych modeli rozwoju sportowego, konieczne jest, aby praktycy odpowiedzialni za zdrowie i dobre samopoczucie młodzieży byli świadomi znaczenia tych czynników związanych ze stylem życia i stopniowo stosowali ukierunkowane programowanie z odpowiednimi interwencjami.

 

  1. Rozpowszechnienie młodzieży z nadwagą i otyłością

Pojęcie kontuzji typu „underuse” sugeruje, że brak aktywności jest prawdopodobnym czynnikiem ryzyka etiologii wielu urazów związanych ze sportem i aktywnością fizyczną. W porównaniu z młodzieżą o normalnej wadze, dane pokazują, że dzieci i młodzież z nadwagą i otyłością dwukrotnie częściej doznają kontuzji podczas uprawiania sportu lub ogólnej aktywności fizycznej. W związku z tym sugeruje się, że młodzież z nadwagą i otyłością jest źle przygotowana do fizycznych obciążeń uprawianych w sporcie, co ostatecznie naraża ich na zwiększone ryzyko kontuzji.

W szczególności jako potencjalne mechanizmy zwiększające ryzyko urazu w tej populacji zaproponowano niską odporność na zmęczenie, brak kontroli postawy i nerwowo-mięśniowej, nieodpowiednie poziomy siły i zmniejszony rozwój kontroli motorycznej.

Biorąc pod uwagę zwiększone potrzeby kontrolowania nadmiernie dużej masy ciała w odpowiedzi na nieprzewidywalny i dynamiczny charakter aktywności sportowej, młodzież z nadwagą i otyłością powinna przed przystąpieniem do zorganizowanego sportu zaangażować się w trening przygotowawczy, obejmujący elementy sprawnościowe związane zarówno ze zdrowiem, jak i umiejętnościami. Podobne podejście należy zastosować w przypadku młodzieży o normalnej wadze, ale nieaktywnej. Warto zauważyć, że młodzież o normalnej wadze nieaktywna może wydawać się gotowa do uprawiania sportu; jednak ich układ mięśniowo-szkieletowy prawdopodobnie będzie wymagał ogólnego przygotowania, aby sprostać wymogom uprawiania sportu i zawodów.

 

  1. Dobór obciążenia

Dla dobrego samopoczucia młodzieży, długoterminowe ścieżki rozwoju sportowego muszą być starannie zarządzane i monitorowane przez praktyków odpowiedzialnych za ogólny rozwój dziecka lub nastolatka. Bez regularnej komunikacji między ćwiczącymi młodzież może być narażona na nadmierne obciążenie treningowe, przeciwwskazane metody treningowe, niewystarczający odpoczynek i regenerację oraz dodatkowe stresory nietreningowe. Praktycy powinni również mieć świadomość, że chociaż dzieci często szybciej wracają do zdrowia niż dorośli po ćwiczeniach (zwłaszcza ćwiczeniach o wysokiej intensywności) ze względu na ich fizjologię, wpływ nagromadzonego zmęczenia na kontrolę nerwowo-mięśniową i funkcjonowanie po wielokrotnym narażeniu na ćwiczenia w młodości pozostaje niejasne. W połączeniu, czynniki te mogą teoretycznie prowadzić do nadmiernej akumulacji obciążenia pracą i doświadczania przez młodzież niefunkcjonalnego przeciążenia, syndromu przetrenowania lub wypalenia.

Omega-3 od Apollo’s Hegemony – uzuepełnia braki dietetyczne

 

8 filarów długoterminowego rozwoju sportowca:

  1. Długoterminowe ścieżki rozwoju sportowego powinny uwzględniać wysoce zindywidualizowany i nieliniowy charakter wzrostu i rozwoju młodzieży.
  2. Młodzież w każdym wieku, niezależnie od umiejętności i aspiracji powinna angażować się w długoterminowe programy rozwoju sportowego, które promują zarówno sprawność fizyczną, jak i dobrostan psychospołeczny.
  3. Wszystkich młodych należy zachęcać do poprawy sprawności fizycznej od wczesnego dzieciństwa, ze szczególnym naciskiem na rozwój umiejętności motorycznych i siły mięśniowej.
  4. Zdrowie i dobre samopoczucie dziecka powinny zawsze być centralną zasadą długoterminowych programów rozwoju sportowego.
  5. Młodzież powinna uczestniczyć w treningu fizycznym, który pomaga zmniejszyć ryzyko kontuzji, aby zapewnić jej stały udział w długoterminowych programach rozwoju sportowego.
  6. Praktycy powinni używać odpowiednich narzędzi monitorowania i oceny w ramach długoterminowej strategii rozwoju sportowca.
  7. Praktycy pracujący z młodzieżą powinni systematycznie rozwijać i indywidualizować programy treningowe dla pomyślnego długoterminowego rozwoju sportowego.
  8. Wykwalifikowani profesjonaliści i odpowiednie podejścia pedagogiczne mają fundamentalne znaczenie dla powodzenia długoterminowych programów rozwoju sportowego.

Podsumowanie

Oczywiste jest, że dziedzina długoterminowego rozwoju sportowego poczyniła postępy w ostatnich latach, jednak ze względu na obecny brak podłużnych i dobrze kontrolowanych badań empirycznych, potrzebne są dalsze eksperymenty. W szczególności lepsze zrozumienie procesu treningowego u młodzieży, sposobu, w jaki trening oddziałuje na wzrost i dojrzewanie oraz tego, jak długoterminowe podejście do rozwoju sportowego wpływa na sprawność fizyczną, zdrowie i samopoczucie, a także ryzyko kontuzji to kluczowe obszary przyszłości.

Te nowe badania są również wymagane do walidacji istniejących praktyk wśród wykwalifikowanych specjalistów oraz do zapewnienia młodzieży praktyk opartych na dowodach przez cały czas. Wszystkim młodym należy zapewnić programy szkoleniowe odpowiadające jej indywidualnym potrzebom, które sprzyjają zabawie i motywującemu środowisku szkoleniowemu.

 

Bibliografia:

  1. Ericsson KA. Training history, deliberate practice and elite sports performance: An analysis in response to Tucker and Collins review—What makes champions? Br J Sports Med 47: 533–535, 2013.
  2. Lloyd, Rhodri S.1; Oliver, Jon L.1; Faigenbaum, Avery D.2; Howard, Rick3; De Ste Croix, Mark B. A.4; Williams, Craig A.5; Best, Thomas M.6; Alvar, Brent A.7; Micheli, Lyle J.8,9,10; Thomas, D. Phillip11; Hatfield, Disa L.12; Cronin, John B.13,14; Myer, Gregory D.10,15,16,17. Long-Term Athletic Development- Part 1: A Pathway for All Youth. Journal of Strength and Conditioning Research: May 2015 – Volume 29 – Issue 5 – p 1439-1450
  3. Lloyd, Rhodri S.1; Oliver, Jon L.1; Faigenbaum, Avery D.2; Howard, Rick3; De Ste Croix, Mark B. A.4; Williams, Craig A.5; Best, Thomas M.6; Alvar, Brent A.7; Micheli, Lyle J.8,9,10; Thomas, D. Phillip11; Hatfield, Disa L.12; Cronin, John B.13,14; Myer, Gregory D.10,15,16,17. Long-Term Athletic Development, Part 2: Barriers to Success and Potential Solutions. Journal of Strength and Conditioning Research: May 2015 – Volume 29 – Issue 5 – p 1451-1464
  4. Lloyd RS, Cronin JB, Faigenbaum AD, Haff GG, Howard R, Kraemer WJ, Micheli LJ, Myer GD, Oliver JL. National Strength and Conditioning Association Position Statement on Long-Term Athletic Development. J Strength Cond Res. 2016 Jun;30(6):1491-509.
  5. American Academy of Orthopaedic Surgeons. A guide to safety for young athletes. J Am Acad Orthop Surg 2012.
  6. American College of Sports Medicine. ACSMs Guidelines for Exercise Testing and Prescription (9th ed.). Philadelphia, PA: Lippincott Williams & Wilkins, 2014.
  7. Balyi I. Long-term athlete development: The system and solutions. Faster, Higher, Stronger 14: 6–9, 2002.
  8. Côté J, Lidor R, Hackfort D. ISSP position stand: To sample or to specialize? Seven postulates about youth sport activities that lead to continued participation and elite performance. Int J Sport Exerc Psychol 9: 7–17, 2009.
  9. Ford P, De Ste Croix M, Lloyd R, Meyers R, Moosavi M, Oliver J, Till K, Williams CA. The long-term athlete development model—Physiological evidence and application. J Sports Sci 29: 389–402, 2011.
  10. Inge TH, King WC, Jenkins TM, Courcoulas AP, Mitsnefes M, Flum DR, Wolfe BM, Pomp A, Dakin GF, Khandelwal S, Zeller MH, Horlick M, Pender JR, Chen JY, Daniels SR. The effect of obesity in adolescence on adult health status. Pediatrics 132: 1098–1104, 2013.
  11. Lloyd RS, Faigenbaum AD, Stone MH, Oliver JL, Jeffreys I, Moody JA, Brewer C, Pierce K, McCambridge TM, Howard R, Herrington L, Hainline B, Micheli LJ, Jaques R, Kraemer WJ, McBride MG, Best TM, Chu DA, Alvar BA, Myer GD. Position statement on youth resistance training: The 2014 international consensus. Br J Sports Med 48: 498–505, 2014
  12. Lloyd RS, Oliver JL. The youth physical development model: A new approach to long-term athletic development. Strength Cond J 34: 61–72, 2012.
  13. Lubans DR, Morgan PJ, Cliff DP, Barnett LM, Okely AD. Fundamental movement skills in children and adolescents. Sports Med 40: 1019–1035, 2010.

 

Nazywam się Artur i jestem pasjonatem aktywności fizycznej i rozwoju osobistego. Jestem doktorantem AWF i głęboko interesuje się przygotowaniem motorycznym, biochakingiem oraz zagadnieniami z zakresu "sport science". Istotnym dla mnie jest łączenie teorii z praktyką i przedstawienie, na pierwszy rzut oka, złożonych rzeczy w prostym języku.

    Dodaj swój komentarz

    Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.*