Obrazek wyróżniający: Alora Griffiths
Jednym z bardziej dyskutowanych zagadnień zarówno w środowisku przemysłowym, jak i w treningu siłowym oraz przygotowaniu motorycznym, jest stosowanie pasa do podnoszenia ciężarów — określanego również jako lifting belt, weight belt lub back belt. Kontrowersje dotyczące stosowania pasa ciężarowego wynikają przede wszystkim z niejednoznacznych wniosków badań naukowych odnośnie jego rzeczywistej skuteczności oraz zasadności stosowania w różnych warunkach obciążenia fizycznego, zarówno w treningu siłowym, jak i w środowisku zawodowym. Wynika to z faktu, że efekty stosowania pasa mogą różnić się w zależności od rodzaju wykonywanych ćwiczeń, poziomu obciążenia, doświadczenia ćwiczącego oraz indywidualnych cech biomechanicznych i neuromięśniowych. Analiza danych z jednego z przeprowadzonych badań ankietowych, w którym uczestnikami byli użytkownicy klubów fitness, wykazała, że około 27% ćwiczących regularnie korzysta z pasa ciężarowego. Wynik ten wskazuje, że pomimo powszechnej dostępności tego sprzętu oraz jego promowanego wpływu na stabilizację tułowia, znaczna część osób decyduje się na trening bez jego użycia, co dodatkowo podkreśla złożoność i kontrowersyjność zagadnienia. Co istotne, aż 90% z nich deklaruje, że używa pasa głównie w celu zapobiegania kontuzjom, podczas gdy 22% stosuje go, aby poprawić swoje wyniki. Dane te sugerują, że w świadomości ćwiczących pas pełni przede wszystkim funkcję ochronną, mimo że rzeczywista efektywność takiego zabezpieczenia pozostaje nie do końca potwierdzona. Mimo popularności pasa, nadal pojawiają się wątpliwości dotyczące jego wpływu na bezpieczeństwo oraz wydajność podnoszenia ciężarów — zarówno w warunkach pracy fizycznej, jak i w treningu siłowym. W ostatnich latach temat był wielokrotnie poruszany w publikacjach konsumenckich i trenerskich oraz w pracach przeglądowych. Większość z nich wskazuje, że dowody naukowe są niewystarczające, aby jednoznacznie rekomendować stosowanie pasa w środowisku przemysłowym, gdzie obciążenia są zazwyczaj umiarkowane, a wysiłek ma charakter długotrwały i wytrzymałościowy. Wyjątek stanowi przegląd literatury autorstwa Genaidy’ego i Simmonsa [1], którzy sugerują, że pas może zmniejszać obciążenie działające na odcinek lędźwiowy. Jednak większość pozostałych analiz wskazuje, że brakuje przekonujących argumentów przemawiających za jego rutynowym użyciem przez pracowników fizycznych. Badania pokazują, że choć pas może ograniczać ruchomość odcinka lędźwiowego, to nie prowadzi do istotnego obniżenia aktywności elektromiograficznej (EMG) mięśni prostowników grzbietu i mięśni skośnych brzucha, ani nie zwiększa w sposób wiarygodny ciśnienia wewnątrzbrzusznego (IAP), które mogłoby poprawiać stabilizację kręgosłupa. Przegląd Frankela i Kravitza [2] zwraca uwagę, że istotne są różnice między środowiskiem przemysłowym, studiem fitness a laboratorium naukowym. Wskazują oni, że pas może być uzasadniony w określonych sytuacjach, zwłaszcza w warunkach treningowych, gdzie obciążenia są wyższe, a intensywność wysiłku większa niż podczas pracy fizycznej. Jednak warunki panujące na hali produkcyjnej rzadko odzwierciedlają te z siłowni — obciążenia są zwykle mniejsze, a czas wysiłku znacznie dłuższy, co wpływa na odmienny profil biomechaniczny i fizjologiczny. Aby ocenić realną skuteczność pasa, w ciągu ostatnich kilkunastu lat przeprowadzono liczne badania eksperymentalne. Wyniki publikowano w czasopismach zajmujących się ergonomią, medycyną pracy oraz naukami o sporcie.
W zbiorczych zestawieniach badań można znaleźć analizy dotyczące wpływu używania pasa na wiele zmiennych, m.in.:
– częstość występowania urazów,
– parametry hemodynamiczne,
– ciśnienie wewnątrzbrzuszne (IAP),
– siły kompresyjne działające na kręgosłup,
– zakres ruchu w odcinku lędźwiowym,
– aktywację mięśni tułowia i mięśni głównych wykonujących ruch (EMG),
– poziom zmęczenia,
– oraz wyniki w ćwiczeniach siłowych.
Wpływ na urazy i zmęczenie
Dotychczasowe badania analizujące związek pomiędzy stosowaniem pasa ciężarowego a częstością występowania urazów koncentrowały się wyłącznie na środowisku pracy zawodowej. Wynika to z faktu, że to właśnie w ergonomii i medycynie pracy pasy były początkowo promowane jako potencjalne narzędzie prewencji bólu dolnego odcinka kręgosłupa. W tych badaniach porównywano zarówno częstość zgłaszanych kontuzji w grupach pracowników używających pasa oraz tych, którzy pracowali bez niego, jak również dokonywano analizy kosztów urazów w odniesieniu do obu populacji. Prace te tworzą podstawę do oceny realnej wartości pasa jako środka ochronnego. Wyniki takich analiz okazały się jednak zaskakująco niespójne. Niektóre badania sugerowały, że noszenie pasa może prowadzić do niewielkiej redukcji ryzyka urazu, podczas gdy inne pokazują, że nie ma żadnego wymiernego wpływu na częstość kontuzji lub dolegliwości bólowych. Doskonałym przykładem złożoności tego zagadnienia są wyniki uzyskane przez Wassella i współpracowników [3]. W badaniu obejmującym 9 377 pracowników odnotowano 195 roszczeń związanych z urazami kręgosłupa, a w podgrupie 6 311 osób, które przeszły zarówno wywiad początkowy, jak i końcowy, zidentyfikowano 1 088 przypadków bólu pleców. Co ważne, nie wykazano żadnej istotnej statystycznie różnicy między osobami korzystającymi z pasa a pracownikami, którzy nie stosowali go w ogóle. Oznacza to, że pas — przynajmniej w warunkach codziennej pracy fizycznej — nie wpływał na zmniejszenie częstości zgłaszanych problemów z kręgosłupem, a zatem jego wartość jako środka prewencyjnego może być mniejsza, niż powszechnie sądzono. Inny ciekawy punkt widzenia wprowadza analiza przeprowadzona przez Mitchella i współautorów [4]. Choć badacze odnotowali nieznaczne obniżenie ogólnego wskaźnika urazów w grupie korzystającej z pasa, ich obserwacje były bardziej złożone: kontuzje, do których dochodziło u pracowników nieużywających pasa, były mniej poważne, a koszty przypadające na jednego pracownika — niższe. Innymi słowy, pracownicy używający pasa cierpieli wprawdzie na kontuzje o nieco mniejszej częstotliwości, ale urazy te były bardziej rozległe i generowały większe obciążenie finansowe. Takie dane sugerują, że stosowanie pasa może paradoksalnie wpływać na zmianę percepcji ryzyka: pracownicy mogą podejmować bardziej wymagające zadania lub wykonywać ruchy z większym obciążeniem, ufając, że pas zapewnia im dodatkową ochronę — co bywa określane jako efekt kompensacji ryzyka (risk compensation). Podsumowując dotychczasową wiedzę, można stwierdzić, że wpływ stosowania pasa na zapobieganie urazom w środowisku zawodowym pozostaje niejednoznaczny i trudny do jednoznacznej interpretacji. Dane są rozproszone, często sprzeczne i nie pozwalają na sformułowanie silnych zaleceń dotyczących stosowania pasa jako obowiązkowego środka ochrony indywidualnej. Drugim obszarem badań związanych z używaniem pasa ciężarowego są jego potencjalne efekty w zakresie opóźniania zmęczenia mięśniowego, szczególnie w kontekście długotrwałych, powtarzalnych zadań przypominających czynności wykonywane w środowisku pracy. W jednym z klasycznych eksperymentów analizowano aktywność elektromiograficzną (EMG) mięśni prostowników grzbietu pod koniec czterogodzinnego zadania obejmującego powtarzalne podnoszenie obciążeń. Zadanie wykonywano w dwóch warunkach — z pasem oraz bez pasa. Okazało się, że różnice w EMG prostowników grzbietu między warunkami były nieistotne statystycznie, co skłoniło badaczy do wniosku, że pas nie zmniejsza narastającego zmęczenia mięśni lędźwiowych. Innymi słowy — pas nie zmienia sposobu, w jaki mięśnie przykręgosłupowe reagują na długotrwałe obciążenie, nie odciąża ich w wystarczającym stopniu, aby było to widoczne w obiektywnych pomiarach elektrofizjologicznych. Zbliżone wnioski uzyskali również Majkowski i współpracownicy [5]. W ich badaniach nie stwierdzono różnic w aktywacji i zmęczeniu mięśni przykręgosłupowych, co jednoznacznie wskazuje, że pas nie oferuje realnej ochrony ani wsparcia funkcjonalnego dla tych struktur podczas długotrwałych prac obciążających dolny odcinek kręgosłupa. Takie wyniki są spójne z obserwacjami biomechanicznymi — pas może ograniczać niektóre ruchy w odcinku lędźwiowym, ale nie zapewnia aktywnego wsparcia mięśniowego. Jeśli nie zwiększa on znacząco ciśnienia wewnątrzbrzusznego (IAP) ani nie zmienia strategii rekrutacji mięśni, trudno oczekiwać, aby wpływał na zmęczenie podczas pracy powtarzalnej.
Kreatyna od testosterone.pl – zwiększa zdolności treningowe oraz regeneracyjne – KUP TUTAJ
Wpływ na parametry hemodynamiczne
Oprócz analizowania wpływu stosowania pasa ciężarowego na częstość urazów oraz poziom zmęczenia, część badań skupiła się również na jego oddziaływaniu na parametry hemodynamiczne. Ten obszar badawczy obejmuje ocenę odpowiedzi organizmu na obciążenie układu krążeniowo-oddechowego, takich jak zmiany tętna, ciśnienia tętniczego, częstości oddechów czy zapotrzebowania energetycznego. Wyniki tych prac są interesujące, lecz jednocześnie niejednoznaczne, co utrudnia sformułowanie jednoznacznych zaleceń dotyczących stosowania pasa w różnych kontekstach wysiłkowych. Badanie Bobicka i wsp. [8], przeprowadzone w warunkach 30-minutowego, symulowanego zadania związanego z podnoszeniem obciążeń, wykazało, że stosowanie pasa nie wpływało istotnie ani na tętno (HR), ani na ciśnienie tętnicze (BP), ani na częstość oddechów. Oznacza to, że podstawowe wskaźniki fizjologiczne związane z obciążeniem wysiłkowym pozostawały na podobnym poziomie niezależnie od tego, czy uczestnicy używali pasa, czy nie. Jedyną zauważalną zmianą był niewielki wzrost średniego zużycia tlenu u osób wykonujących zadanie w pasie. Może to sugerować delikatnie zwiększony koszt metaboliczny pracy, który jednak nie przekłada się na inne, bardziej bezpośrednie wskaźniki obciążenia układu krążeniowo-oddechowego. Autorzy sugerują, że może to wynikać z dodatkowego napięcia mięśni tułowia lub z niewielkich zmian w mechanice oddychania. Wyniki te pozostają jednak w kontraście do ustaleń innego badania, w którym analizowano wpływ trzech różnych typów pasów na parametry oddychania podczas powtarzanych, symulowanych zadań podnoszenia. W tym eksperymencie zaobserwowano wzrost częstości oddechów po założeniu pasa, co może wskazywać na subtelne zaburzenia swobody ruchu przepony i klatki piersiowej wynikające z kompresji tkanek brzucha. Ucisk ten może ograniczać efektywność oddychania przeponowego, wymuszając częstsze i płytsze oddechy jako mechanizm kompensacyjny. Różnice w wynikach obu badań pokazują, że sposób wykonania zadania, rodzaj stosowanego pasa oraz poziom obciążenia mogą znacząco wpływać na odpowiedź organizmu. Kolejne badania, tym razem autorstwa Huntera i wsp. [7], rozszerzyły zakres analiz, oceniając odpowiedź hemodynamiczną podczas różnych form aktywności fizycznej wykonywanej z pasem i bez niego. Wykazano, że zarówno tętno, jak i skurczowe ciśnienie krwi były istotnie wyższe podczas jazdy na ergometrze rowerowym oraz izometrycznego martwego ciągu wykonywanego z użyciem pasa. Może to świadczyć o większym napięciu mięśni stabilizujących tułów oraz większym wysiłku układu krążenia w celu utrzymania stabilności i ciśnienia wewnątrzbrzusznego. Co istotne, różnic takich nie odnotowano podczas jednoręcznego wyciskania hantla leżąc, co dowodzi, że reakcja hemodynamiczna organizmu na pas może być zależna zarówno od typu ćwiczenia, jak i od poziomu angażowania mięśni głębokich oraz struktur odpowiedzialnych za stabilizację kręgosłupa. Badania dotyczące wpływu pasa na ciśnienie wewnątrzbrzuszne (IAP) są natomiast znacznie bardziej spójne i konsekwentne. Wielokrotnie wykazano, że używanie pasa podczas ćwiczeń takich jak przysiad czy martwy ciąg prowadzi do zwiększenia zarówno średniego, jak i szczytowego IAP. Wyższe ciśnienie wewnątrzbrzuszne działa jak stabilizujący „cylinder” wokół odcinka lędźwiowego, co może zmniejszać obciążenia kompresyjne działające na kręgosłup. Co więcej, w przypadku martwego ciągu wykonywanego przy obciążeniu równym 90% maksymalnego, odnotowano również szybsze tempo narastania IAP w początkowej fazie ruchu. W praktyce oznacza to, że pas pomaga szybciej i efektywniej generować sztywność tułowia w momentach największych sił ścinających i kompresyjnych. Lander i wsp. [6] wskazali ponadto, że podczas wykonywania 8-powtórzeniowego przysiadu tylnego (8RM), ciśnienie wewnątrzbrzuszne wzrastało o 25–40% u osób korzystających z pasa. Wzrost ten jest znaczący i szeroko interpretowany jako korzystny, ponieważ poprawia stabilność kręgosłupa, zwiększa kontrolę postawy i może redukować ryzyko nadmiernego zgięcia lędźwiowego pod dużym obciążeniem. Te właściwości pasa wyjaśniają, dlaczego wielu trenerów oraz sportowców sportów siłowych postrzega go jako narzędzie zwiększające bezpieczeństwo i efektywność podczas ćwiczeń z dużymi ciężarami — zwłaszcza w ruchach globalnych, wymagających intensywnej pracy tułowia.
Ultra Fish Oil od Apollo’s Hegemony – źródło niezbędnych kwasów tłuszczowych – KUP TUTAJ
Kompresja i zakres ruchu
Z teoretycznego punktu widzenia zwiększone ciśnienie wewnątrzbrzuszne (IAP) może odgrywać kluczową rolę w stabilizacji kręgosłupa podczas wykonywania ćwiczeń siłowych. Mechanizm ten zakłada, że wzrost IAP działa jak swego rodzaju „wewnętrzna orteza”, która ogranicza niepożądane ruchy segmentów lędźwiowych oraz zmniejsza siły kompresyjne oddziałujące na kręgi. Aby empirycznie ocenić możliwy wpływ pasa ciężarowego na stabilizację kręgosłupa, przeprowadzono trzy badania, w których analizowano jego działanie na kompresję kręgosłupa. Wyniki wszystkich trzech wykazały, że stosowanie pasa prowadziło do zmniejszenia stopnia kompresji kręgosłupa. Przykładowo, Bourne i wsp. [9] wykazali, że osoby korzystające z pasa podczas treningu obwodowego składającego się z trzech serii sześciu ćwiczeń doświadczały mniejszej utraty wysokości ciała, mierzonej za pomocą stadiometru, w porównaniu z osobami ćwiczącymi bez pasa (2,87 ± 1,65 mm vs. 3,59 ± 3,3 mm). Spadek wysokości ciała po wysiłku jest uznawany za marker tymczasowego zmniejszenia wysokości krążków międzykręgowych, co z kolei odzwierciedla stopień kompresji kręgosłupa. Podobne obserwacje poczynili Reilly i wsp. (25), którzy zauważyli, że średni ubytek wysokości krążków międzykręgowych podczas wykonywania ośmiu serii po 20 powtórzeń martwego ciągu wynosił 2,08 ± 0,51 mm z użyciem pasa, podczas gdy bez pasa wynosił aż 4,08 ± 1,28 mm. Co istotne, uczestnicy noszący pas zgłaszali również niższe odczucie wysiłku, co może sugerować subiektywną poprawę komfortu lub stabilności podczas wykonywania ćwiczeń z dużym obciążeniem. W uzupełnieniu analiz dotyczących kompresji kręgosłupa, Miyamoto i współpracownicy [11] wykorzystali tomografię komputerową (CT), aby ocenić kształt tułowia na wysokości trzeciego kręgu lędźwiowego. Uzyskane pomiary geometryczne wykazały, że noszenie pasa powodowało uzyskanie bardziej zaokrąglonego profilu tułowia, co wiązało się ze wzrostem ciśnienia między mięśniami prostownikami grzbietu. Autorzy sugerują, że nawet jeśli noszenie pasa prowadzi do pewnego „spłaszczenia” tułowia, jego ogólny kształt staje się bardziej równomierny i stabilny dzięki wzrostowi ciśnienia śródmięśniowego oraz większej aktywacji mięśni prostownika grzbietu i mięśnia prostego brzucha. W praktyce oznacza to, że pas może wymuszać korzystniejsze biomechanicznie ustawienie tułowia podczas podnoszenia obciążeń. Kolejne badania, analizujące wpływ pasa na zakres ruchu oraz prędkość wykonywania zadań podnoszenia zarówno dużych, jak i małych skrzyń, przeprowadzili Giorcelli i wsp. [10]. W eksperymencie zaobserwowano, że stosowanie pasa ciężarowego znacząco ograniczało maksymalną prędkość zgięcia i wyprostu kręgosłupa, a także prędkość zgięcia bocznego. Jednocześnie zwiększało zgięcie w stawach biodrowych i kolanowych, niezależnie od wielkości podnoszonej skrzyni. Podczas podnoszenia dużych skrzyń pas dodatkowo redukował amplitudę niektórych ruchów, takich jak boczne zgięcie tułowia w prawo czy rotacja w lewo. Autorzy badań zauważyli również, że uczestnicy podnosili ładunek wolniej i częściej stosowali technikę przysiadową („squat-lift”), co może wskazywać na bardziej bezpieczną i biomechanicznie korzystną strategię podnoszenia wymuszaną przez pas. Wszystko to sugeruje, że stosowanie pasa ciężarowego może odgrywać pozytywną rolę w redukcji przeciążeń działających na kręgosłup w warunkach zadaniowych.
EMG i wydajność
Wiele badań analizowało średnią aktywność elektryczną mięśni tułowia (EMG) zarówno podczas symulowanych zadań zawodowych wykonywanych na maszynach, jak i podczas ćwiczeń siłowych. Przykładowo, wykazano, że u wszystkich uczestników wykonujących symulowane zadania wysiłkowe, średnia aktywność EMG mięśni skośnych brzucha była niższa podczas noszenia pasa ciężarowego. W warunkach z użyciem pasa wartości EMG wynosiły średnio 29,7 ± 3,13 mV, natomiast w warunkach bez pasa — 33,3 ± 3,05 mV. Efekt ten był szczególnie wyraźny u kobiet, co może sugerować odmienną strategię stabilizacji tułowia między płciami. U mężczyzn wyniki były bardziej zróżnicowane: u większości badanych średnia aktywność EMG była wyższa podczas noszenia pasa, co pokazuje, że reakcja neuromięśniowa na pas może być złożona i niejednorodna. Podobnie niejednoznaczne wnioski wynikają z badań dotyczących martwego ciągu w stylu sumo i klasycznym. Stwierdzono, że brak pasa wiązał się z większą aktywnością EMG mięśni skośnych brzucha — odpowiednio 62 ± 26% maksymalnego skurczu dowolnego (MVC) bez pasa w porównaniu z 53 ± 21% MVC z pasem. Z drugiej jednak strony, w tym samym badaniu odnotowano większą aktywność EMG mięśnia prostego brzucha u osób ćwiczących w pasie (63 ± 32% MVC) w porównaniu z warunkami bez pasa (56 ± 26% MVC). Wyniki te sugerują, że pas może zmieniać rozkład aktywacji mięśni tułowia, wzmacniając pracę jednych mięśni, jednocześnie obniżając pracę innych. Inni badacze oceniali zmęczenie mięśni tułowia podczas powtarzanego zadania podnoszenia. Wyniki wskazały, że stosowanie pasa nie miało wpływu na tempo narastania zmęczenia mięśniowego, co sugeruje, że pas nie odciąża w sposób znaczący mięśni stabilizujących tułów w tego typu zadaniach. Oprócz analiz dotyczących symulowanych zadań zawodowych, liczne prace badały wpływ pasa na aktywność mięśni tułowia oraz głównych grup mięśniowych podczas wykonywania przysiadów. Wyniki wykazały, że nie występują istotne różnice w aktywności EMG mięśni prostowników grzbietu ani innych mięśni odpowiedzialnych za prostowanie biodra i kolana między warunkami z pasem i bez pasa. Choć wartości różniły się zaledwie o 1–4%, mieszcząc się w zakresie 52–57% maksymalnej aktywności EMG szczytowej, istnieją badania wskazujące, że pas może zwiększać aktywność mięśni głównych wykonawców ruchu. Zaobserwowano większą aktywność mięśnia obszernego bocznego i dwugłowego uda, a także wzrost aktywności mięśni prostowników grzbietu nawet o 23% przy porównaniu pracy z pasem i bez pasa. Wyniki te mogą sugerować, że pas umożliwia wygenerowanie większego napięcia całego układu kinematycznego, co pobudza większą rekrutację jednostek ruchowych mięśni tzw. prime movers. Pewne dowody wskazują również, że ćwiczenia wykonywane z użyciem pasa charakteryzują się większą prędkością ruchu, choć niekoniecznie wiąże się to ze wzrostem siły. Dwa badania potwierdzają, że prędkość wykonania przysiadu zwiększa się przy stosowaniu pasa. Przysiady wykonane w pasie zajmowały średnio 2,96 ± 0,65 sekundy, podczas gdy te same przysiady bez pasa trwały średnio 3,21 ± 0,77 sekundy. Ponadto przysiady wykonywane na poziomie 8 powtórzeń maksymalnych były realizowane w wyraźnie szybszym tempie, zwłaszcza w końcowych powtórzeniach każdej serii, w warunkach, gdy uczestnicy korzystali z pasa ciężarowego. Średni czas wykonania pojedynczego powtórzenia z pasem wynosił 3,34 sekundy, podczas gdy w przypadku przysiadów wykonywanych bez pasa czas ten wydłużał się do 3,56 sekundy. Wyniki te sugerują, że stosowanie pasa może korzystnie wpływać na efektywność neuromechaniczną całego ruchu, umożliwiając utrzymanie większej prędkości wykonywania ćwiczenia, nawet w sytuacji narastającego zmęczenia mięśniowego i obciążenia układu ruchowego. Obserwacja ta wskazuje, że pas może nie tylko stabilizować kręgosłup, lecz także wspomagać płynność i kontrolę ruchu podczas wykonywania intensywnych ćwiczeń siłowych [12].
[1] GENAIDY, A.M., AND R.J. SIMMONS. Can back belts relieve the load on the lumbar spine for employees engaged in industrial operations? Ergonomics. 38:996–1010. 1995
[2] FRANKEL, C., AND L. KRAVITZ. The weight belt controversy. IDEA Pers. Trainer. 11(3):15–17. 2000
[3] WASSELL, J.T., L.I. GARDNER, D.P. LANDSITTEL, J.J. JOHNSTON, AND J.M. JOHNSTON. A prospective study of back belts for prevention of back pain and injury. J. Am. Med. Assoc. 284: 2727–2732. 2000.
[4] MITCHELL, L.V., F.H. LAWLER, D. BOWEN, W. MOTE, P. ASUNDI, AND J. PURSWELL. Effectiveness and cost ef- fectiveness of employer-issued back belts in areas of high risk for back in- juries. J. Occup. Med. 36:90–94. 1994
[5] MAJKOWSKI, G.R., B.W. JOVAG, B.T. TAYLOR, M.S. TAYLOR, S.C. ALLISON, D.M. STETTS, AND R.L. RODERICK. The effect of back belt use on isometric lifting force and fatigue of the lumbar paraspinal muscles. Spine. 23:2104– 2109. 1998.
[6] LANDER, J.E. The effectiveness of weight belts during multiple repeti- tions of the squat exercise. Med. Sci. Sports Exerc. 24:603–609. 1992
[7] HUNTER, G.R. The effects of weight training belt on blood pressure during exercise. J. Appl. Sports Sci. Res. 3:13– 18. 1989
[8] BOBICK, T.G., J.L. BELARD, H. HSIAO, AND J.T. WASSELL. Physiological effects of back belt wearing during asymmetric lifting. Appl. Ergonom. 32:541–547. 2001.
[9] BOURNE, N.D., AND T. REILLY. Effect of a weightlifting belt on spinal shrink- age. Br. J. Sports Med. 25:209–212. 1991.
[10] GIORCELLI, R.J., R.E. HUGHES, J.T. WASSELL, AND H. HONGWEI. The ef- fect of wearing a back belt on spine kinematics during asymmetric lifting of large and small boxes. Spine. 26:1794–1798. 2001.
[11] MIYAMOTO, K. Biomechanics of ab- dominal belts. Conference proceedings of the XVI Congress of the Interna- tional Society of Biomechanics. Tokyo, Japan, 1997. p. 193
[12] Renfro, Gregory J. PTA, CSCS; Ebben, William P. MS, CSCS, *D. A Review of the Use of Lifting Belts. Strength and Conditioning Journal 28(1):p 68-74, February 2006.
